ავტორი: MangaMoon

არქეინი - ჯინქსი

გახსოვს… ჯინქსი საკუთარ მოწყობილ სუფრასთან რომ დგას და ორ სკამს შორის არჩევანს ვერ აკეთებს — „ფაუდერი“ თუ „ჯინქსი“? ვაი ცდილობს, ბავშვობა გაახსენოს. ახსენებს ოჯახს, მაილოს, კლაგორს, ვანდერს. მაგრამ ეს სახელები ჯინქსს დამშვიდების ნაცვლად გარდაცვლილთა სახეებს უბრუნებს. ხმები ერთმანეთს ერევა; თავზე ხელებს იჭერს და ვეღარ უძლებს. სილკო იარაღს იღებს და ვაის უმიზნებს. ჯინქსი ინსტინქტურად ბრუნდება და ისვრის. შემდეგ სიჩუმე დგება. სილკო სკამზეა ჩასვენებული. ჯინქსი მისკენ გარბის, სახეზე ხელს ჰკიდებს და შეშინებული ბოდიშს უხდის. წამით მთელი მისი მუქარა ქრება — ისევ იმ ადამიანის დაკარგვის ეშინია, რომელიც მის გვერდით დარჩა. სილკო ეუბნება, რომ არასდროს გადასცემდა მათ. ზაუნის დამოუკიდებლობის სანაცვლოდაც კი არ დათმობდა. „ნუ ტირი. იდეალური ხარ.“ ბოლო სიტყვებით მისგან შეცვლას აღარ ითხოვს. თუმცა ამ სიყვარულში მათი ურთიერთობის მთელი წინააღმდეგობაც რჩება: სილკომ ჯინქსს ოჯახი მისცა და ამავე დროს მის ძალადობასაც შეუწყო ხელი. მისი სიკვდილის შემდეგ ჯინქსი ნელა დგება. ვაი კვლავ იქაა, მაგრამ ძველ ცხოვრებაში დაბრუნება უკვე შეუძლებლად ეჩვენება. სკამთან მიდის, რომელზეც „ჯინქსი“ წერია, და ჯდება. ეს არჩევანი მშვიდი არ არის. მან ახლახან კიდევ ერთი საყვარელი ადამიანი დაკარგა საკუთარი გასროლით. სილკოს უკანასკნელი აღიარება კი იმ სახელთან რჩება დაკავშირებული, რომლითაც ახლა საკუთარ მომავალს ხვდება.

მასალა: ხე