ავტორი: MangaMoon

მონსტრი - ვოლფგანგ გრიმერი

გახსოვს… რუჰენჰაიმის ქუჩებში სროლა რომ არ წყდება, გრიმერი კი სასიკვდილოდ დაჭრილი ტენმას მშვიდად ელაპარაკება? ქალაქში შიშით შეპყრობილი ადამიანები ერთმანეთს ესვრიან. გრიმერი სხვების დაცვას ცდილობს, მაგრამ თავდამსხმელების ტყვიები მასაც ხვდება. როცა ტენმა პოულობს, დაჭრილის ირგვლივ სიჩუმეა ჩამოწოლილი. ტენმას ჰგონია, რომ მებრძოლები გრიმერის მეორე სახემ — „დიდებულმა შტაინერმა“ — შეაჩერა. გრიმერი კი ეუბნება, რომ ამჯერად ეს თავად გააკეთა, საკუთარი ბრაზით. ცოტა ხანში მათთან ვიმი მოდის. გრიმერი ბიჭს ამშვიდებს და ტენმას ეუბნება: როცა წვიმა გადაიღებს, ვიმი პიკნიკზე წავიყვანოთ, კარგი ღვინო და ყველი წავიღოთო. სასიკვდილოდ დაჭრილი კაცი ჯერ კიდევ ფიქრობს დღეზე, რომელსაც მეგობრებთან ერთად გაატარებდა. მერე მის სახეზე ღიმილი იცვლება. გრიმერი ხვდება, რომ სევდას გრძნობს — არა იმის გამო, რომ კვდება, არამედ იმიტომ, რომ წლების წინ დაკარგული შვილის სიკვდილს ბოლოს და ბოლოს გლოვობს. ის ამბობს, რომ ადამიანებს გრძნობები არ ეკარგებათ. მისი ემოციები თითქოს სადღაც დაიკარგა და ახლა დაუბრუნდა — როგორც წერილი, რომელმაც ადრესატამდე ათწლეულების დაგვიანებით მიაღწია. ბოლოს გრიმერს ბავშვობის სერიალი ახსენდება და ფიქრობს, რომ მის ფინალში დიდებული შტაინერიც ალბათ ისევ ადამიანად იქცა. ტენმა მის გვერდით რჩება, ვიმი კი მასთან მიდის — და გრიმერი თავის უკანასკნელ წუთებს მარტო აღარ ატარებს.

მასალა: ხე