ავტორი: MangaMoon

ჩემი საგმირო აკადემია - ბაკუგო

გახსოვს… წვიმაში, ძალაგამოცლილი დეკუს წინ ბაკუგო რომ დგება და პირველად სათქმელს შეურაცხყოფის გარეშე იწყებს? დეკუს კოსტიუმი დაფლეთილია. დაუსრულებელი ბრძოლებისა და უძილობის შემდეგ ფეხზე ძლივს დგას, თუმცა მეგობრებს მაინც გაურბის — ჰგონია, რომ მის გვერდით ყოფნით საფრთხეში აღმოჩნდებიან. კლასელები უკან არ იხევენ. მის დასაბრუნებლად თითოეული ცდილობს შეახსენოს, რომ მათთვის ძვირფასია. ბოლოს ბაკუგო უახლოვდება. აღიარებს, რომ დეკუს ზემოდან უყურებდა, რადგან ის უუნაროდ დაიბადა. მაგრამ საკუთარი თავდაჯერებულობის მიღმა სხვა გრძნობა იმალებოდა: დეკუს გამბედაობა და სხვების დახმარების სურვილი მას საკუთარ ნაკლოვანებებს აგრძნობინებდა. ამიტომ შორს იჭერდა, ამცირებდა და ცდილობდა, მისთვის ეჯობნა. ახლა ამას გასამართლებლად აღარ ამბობს. ბაკუგო თავს ხრის და იზუკუს სახელით მიმართავს. ბოდიშს უხდის ყველაფრისთვის, რაც გაუკეთა. იცის, რომ ამ სიტყვებით წარსულს ვერ შეცვლის. შემდეგ ახსენებს: ყველაფრის მარტო ტარება აღარ სჭირდება. მეგობრები მის გვერდით საბრძოლველად მოვიდნენ. დეკუ პასუხის გაცემას ცდილობს, მაგრამ სხეული ვეღარ უძლებს. მუხლები ეკეცება. ბაკუგო წინ იწევს და იჭერს. ამ მოძრაობაში მათი ბავშვობის ურთიერთობა თითქოს პირველად იცვლის მიმართულებას. ბიჭი, რომელიც ოდესღაც იზუკუს გამოწვდილ ხელს უარყოფდა, ახლა თვითონ აღარ აძლევს დაცემის საშუალებას. ბოდიშის შემდეგ მისი პირველი პასუხიც სწორედ ესაა — დარჩეს ახლოს და მეგობრის სიმძიმე საკუთარ თავზეც აიღოს.

მასალა: ხე