ავტორი: MangaMoon

ევანგელიონი

გახსოვს... „ევანგელიონის“ ფინალში შინჯის ყველა რომ ტაშს უკრავს და ეუბნება — „გილოცავთ!“? 26-ე ეპიზოდში შინჯის გარშემო ნაცნობი სამყარო იშლება. ეკრანზე ერთმანეთს ენაცვლება ცარიელი სივრცე, დაუმთავრებელი ნახატები და ნაცნობი ადამიანების ხმები. მათი კითხვები ისევ იმ ტკივილთან აბრუნებს: რატომ სძულს საკუთარი თავი? რატომ ჰგონია, რომ სხვებისთვის მხოლოდ მაშინ აქვს ფასი, როცა ევას მართავს? სრულიად თეთრ სივრცეში თავისუფალია, მაგრამ საყრდენი არ აქვს — ვერც საკუთარ ადგილს განსაზღვრავს. როგორც კი მის ქვეშ ხაზს ავლებენ, მიწა ჩნდება. შეზღუდვა ერთდროულად ორიენტირსაც აძლევს. შემდეგ მოულოდნელად სხვა ცხოვრებას ხედავს: ასუკა ბავშვობის მეგობარია, რეი სკოლაში დაგვიანებული მოსწავლე, სახლში კი ორივე მშობელი ჰყავს. ჩვეულებრივი სასკოლო კომედიის მსგავსი მონაკვეთი აჩვენებს, რომ მისი არსებობა ევას პილოტობით არ ამოიწურება. შესაძლებელია სხვა შინჯიც — სხვა ურთიერთობებითა და საკუთარი თავის სხვაგვარი აღქმით. ნელ-ნელა უშვებს აზრს: ის, რომ ახლა საკუთარი თავი სძულს, არ ნიშნავს, რომ ყოველთვის ასე უნდა იყოს. შესაძლოა, საკუთარი თავის შეყვარება ისწავლოს. შესაძლოა, აქ ყოფნის უფლება აქვს. მის გარშემო ჩაკეტილი სივრცე იმსხვრევა. ნათელ ფონზე ნაცნობები ჩნდებიან — მისატო, რეი, ასუკა, მეგობრები, მშობლები. ყველა ტაშს უკრავს და ულოცავს. შინჯი იღიმის და მადლობას უხდის. ამ ფინალის იმედი სწორედ ამ მცირე ცვლილებაშია: შინჯი პირველად ხედავს შესაძლებლობას, რომ საკუთარი არსებობა მიიღოს.

მასალა: ხე