ავტორი: MangaMoon

მაკულატურა

გახსოვს… მია უოლესი ვინსენტს რომ ეუბნება, ცეკვის კონკურსში მონაწილეობა უნდა, ის კი უხერხულად ცდილობს უარის თქმას? Jack Rabbit Slim’s ჩვეულებრივ რესტორანს არაფრით ჰგავს: მაგიდები ძველ ავტომობილებშია მოწყობილი, მიმტანები წარსულის ვარსკვლავებს განასახიერებენ, ყველაფერი კი თითქოს ორმოცდაათიანი წლების ამერიკაში გაბრუნებს. ამ უცნაურ გარემოში ვინსენტი თავისი უფროსის ცოლთან საღამოს ატარებს და ცდილობს, არც მოსაწყენი თანამგზავრი იყოს და არც ზედმეტი სიახლოვე დაუშვას. მია მის ყოყმანს სწრაფად ასრულებს. გამარჯვება უნდა — ვინსენტი მისი პარტნიორი იქნება. ფეხსაცმელს იხდიან და საცეკვაო მოედანზე გადიან. ჩაკ ბერის „You Never Can Tell“ იწყება. მია თითებს თვალებთან ატარებს, ხელებს შლის და სხეულს თავისუფლად აყოლებს რიტმს. ვინსენტი მუხლებს ხრის, ფეხებს მონაცვლეობით ატრიალებს და თანდათან მის თამაშში ერთვება. ერთმანეთს არ ეხებიან; მათ შორის სივრცე რჩება, მაგრამ მზერა და ერთმანეთის მოძრაობებზე პასუხი ამ მანძილს დაძაბულობით ავსებს. ცეკვა იდეალურად დადგმულ ნომერს არ ჰგავს. სწორედ მისი უცნაური სიმარტივე გვამახსოვრდება: ორი სერიოზულსახიანი ადამიანი საკუთარ პატარა თამაშშია ჩართული. ამ რამდენიმე წუთში ვინსენტის სიფრთხილე და მიას თავდაჯერება ერთ რიტმში ხვდება. უხერხულობა ბოლომდე არ ქრება — მათი ქიმიის ნაწილად იქცევა. მაყურებელიც ამ დაუმთავრებელ სიახლოვეს იმახსოვრებს: თითქოს ერთმანეთისთვის სრულიად უცხო ადამიანები წამით ერთ ენაზე ალაპარაკდნენ.

მასალა: ხე